΄Get Stupid’ aka ‘Post-Madonna Syndrome’

Εισιτήριο Μαντόνα: 80€.
Tour Book: 30€.
Σάντουιτς ‘Μουρταδέλα’/'Τυρί τύπου Γκούντα’: 4€.
Αξία ανθρωπογνωστικών παρατηρήσεων: Ανεκτίμητη.

Μια συναυλία. Χίλιες λέξεις. Δεκάδες ατάκες-θησαυροί.
Τουλάχιστον αυτές που άκουσα εγώ και η συντροφιά μου:

Κακιασμένη κρυφή που βγάζει μάτι στην (κατά πάσα πιθανότητα) αδερφή του, την ώρα που μπαίνουν στο ΟΑΚΑ:
-’Να δεις που θα’ ναι πάλι γεμάτο πούστηδες’.

20άρες βουρκωμένες σπουδάστριες των ΙΕΚ Αυγερινοπούλου (το rim-mel να βγάζει μάτι) ασελγώντας πάνω σε ένα 3ευρο σακουλάκι Tsakiris chips:
-Είναι τραγικό. Όπου κι αν κοιτάξεις γύρω σου απελπισία.
-Άσε. Είναι να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Οι μισοί άντρες μαλάκες και οι άλλοι μισοί αδερφές.
-Βασικά και σε ίν στέκια αν πάς, παντού η ίδια κατάσταση. Δράμα.
-Γι’ αυτό πρέπει όταν βρεις κανέναν πραγματικό άντρα να τον κρατάς γερά.
-Έτσι όπως τα λες είναι. Χειροπόδαρα με ταινία θα τον δέσω!

25άρες ενώ παίζει η (γλυκυτάτη) Robyn επί σκηνής το ‘With Every Heartbeat’:
-Αυτή την άσχετη από που τη μαζέψανε; Και λέει και όλο άγνωστα τόση ώρα.
-Άσε που είναι και ντυμένη σα χωριάτισσα.
-Εμ βέβαια, φαντάσου ότι αυτή είναι τριάντα-φύγε και ακόμα κάνει support από ‘δω κι απο ‘κεί…
-Αντί να φέρουν το Μαρτάκη…

25άρης φέρελπις νεαρός σε θέση σαρδέλας στο Pitch B:
-Καλά μιλάμε εδώ στάνταρ μπορείς να κάνεις σεξ και να μην το καταλάβει κανείς. Γιατί δηλαδή; Δεν μπορώ εγώ τώρα, ας πούμε, να κατεβάσω το βρακί μου και να έρθει κάποιος από πίσω και να μου τον *****, έτσι που είμαστε τόσο κολλητά;

Οξυζεναρισμένες 20άρες ‘με-μαμά-και-μπαμπά-κήπο-πισίνα-και-λεφτά’ στις κερκίδες των διακοσίων πουρο-ευρώ:
-Ρε συ, όλοι της ηλικίας μας είναι εδώ. Εγώ περίμενα ότι θα είναι όλο νιάνιαρα.
-Βασικά ξέρεις κάτι. Νομίζω σε αυτή δε θα μαζέψει πολλά μούλικα, γιατί ξέρεις κάτι; Νομίζω πως τα μικρά δεν το αντιλήφθηκαν εγκαίρως ότι θα έρθει η Μαντόνα και που να προλάβουν να μαζέψουνε τα 200€ για εισιτήριο!
-Χαχαχααχαχαχα!! Τέλειο!

Νταβραντισμένη ‘αδελφή κυκλωμάτων’ (ορισμός κατά Ethan):
-Καλέ παιδιά, εδώ είναι ένας πρώην μου! Αχ κι άλλος! Δε το πιστεύω. Βασικά, εδώ μέσα είναι 4 πρώην μου. Και μία πρώην μου…
(παγώνουν οι υπόλοιπες ‘αδελφές κυκλωμάτων’)
-…θηλυκιά!

Στρέητ 45άρης συνοδός που τη Δευτέρα το πρωί θα λέει ότι πήγε ‘στης Μαντόνα’:
-Αυτό με τους ABBA θα το πει;
-Ιδέα δεν έχω. Ποιό λες;

Ξινισμένες (ξ)αδέρφες από τη Θήβα με αμφίεση ‘Επίσημη Σαββατιάτικη έξοδος στην Πρωτεύουσα’:
-Ε, εντάξει. Να σου πω και κάτι. Δεν ήταν και τίποτα το συγκλονιστικό πια. Κι εγώ που την είδα και από κοντά ήταν πολύ σπασμένη στο πρόσωπο. Μου φάνηκε σα κάτι 50άρες φίλες της μαμάς μου. Δεν ήταν αυτό που λες ας πούμε ‘Πώπω, και δεν της φαίνεται’.

35άρες στρουμπουλές κλώνοι της Μαντόνα (καου-μπόγικο (sick) [sic] καπέλο, μουτζουρωμένο Άη-λάηνερ, πασαλλειμένο γκλίτερ στο στήθος, φούστα Έφη Θώδη και τις απολεσθείσες κατσαριδοκτόνες μπότες του Νίκου Καρβέλα) αποβιβάζονται από τον ηλεκτρικό στην Καλλιθέα:
-Ρε σύ Ματούλα δε πάμε για ‘κανα γύρο;
-Άσε, κι εμένα τόσο χοροπηδητό μου άνοιξε την όρεξη.

Ζουζουνιάρικη παρέα από αγόρια που βρωντοχτυπάν τις χάντρες στον τρένο για Πειραιά (‘Πως θα ‘θελα να είχα ένα, και δύο και τρία…‘):
-Ε, μα λίγη ευγένεια δε βλάπτει! Κι εμένα με ξενύχιασαν, αλλά σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίο το λες. Άλλο να πεις στην άλλη ‘Μη με σπρώχνεις έτσι μωρή κυρά!’ κι άλλο να πεις…
-’Αχ σπρώξτε με κύριε, σας παρακαλώ’.

‘Ανοίξαμε και σας Περιμένουμε!’ aka ‘Μια βραδιά στο Μουσείο’

Painting is just another way of keeping a diary.  -Pablo Picasso

Ο Bi-Bi My Darling βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να σας καλέσει στα εγκαίνια της… Χρυσής Πινακοθήκης! Ένα καταφύγιο της εναλλακτικής τέχνης, του βαθύ στοχασμού και της υψηλής διανόησης. Μια όαση πολιτισμού αντιστεκόμενη σε μια εποχή ‘όπου τα σκουπίδια απειλούν να μας κατακλύσουν’ (citation needed).

It is a mistake for a sculptor or a painter to speak or write very often about his job.  It releases tension needed for his work.  -Henry Moore

Απαλλαγμένα από τη δικτατορία του curatorial label, επιλεγμένα αριστουργήματα της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς αφήνονται να μιλήσουν ‘από μόνα τους’. Περιδιαβείτε αγκαλιά μ’ ένα Καμπάρι στις φαρδιές γκαλεριές και αφουγκραστείτε αυτά που έχουν να σας πουν.

Σχετικά με τον curator Γουλιέλμο -Bi Bi My- Ντάρλιγκ διαβάστε εγκυκλοπαιδικό λίμα (sic) εδώ!

Info: pinakothikidarling.wordpress.com
ΤΡ-ΠΑ: 10:00-18:00, ΣΑ-ΚΥ: 12:00-20:00, ΔΕ: Κλειστά.
Επιβάλεται: η είσοδος σε xontrous, thiliprepeis, kragmenes, kryfes, koules, ysterikes kai genika komplexikous.
Απαγορεύεται: η είσοδος σε good looking, ‘normal paidia’, atrixous str8 looking and acting, me peos pano apo 12 cm, katharous kai exemythous pou psaxnoun gia kati analogo.

‘Χτες βράδυ ονειρεύτηκα τον Άγιο Πέτρο’ aka ‘Madonna στ’ άρματα’

Ιστορία της Τέχνης: Sticky & Sweet Tour Book Cover, του Tom Munro (2008).

[Κάνε κλικ για το φρέσκοαποκαλυφθέν μουσικό πατάκι/ 'εξομολογητικό' ντέμο: Triggering Your Senses! Download it here! (μα τι καλό και οργανωτικό παιδί που είμαι!;)]

Μέσα στο πανηγυρικό πνεύμα των ημερών και με μια μικρή καθυστέρηση δυόμιση μηνών δημοσιεύω τις απαντήσεις του κουίζ που σας ξετρέλανε!!! Mόνο ο φέρελπις και ευσυνείδητος νεαρός queer, ο γνωστός και ως revqueer, αξιώθηκε να ασχοληθεί με την απαιτούμενη σοβαρότητα και βρήκε 3 σωστές απαντήσεις!. Γι’ αυτό και χρήζεται ‘Κωλώδης (sic) και γλυκός νικητής, κερδίζοντας το βάρος του σε κουρκουμπίνια! Yay! You go boy!!   

1. ‘Music’  (Βαθμός δυσκολίας: 2/5)
   Everybody (Madonna, 1983)
   ‘Let the music take control, find a groove and let yourself go’
   
2. ‘Frozen’  (Βαθμός δυσκολίας: 5/5)
   Liquid Love (Ray of Light outtake, 1998 )
   ‘My heart was frozen till, you can and melted it’ [αν λατρεύεις το Ray of Light θα το λατρέψεις!]
3. ‘Get Together’  (Βαθμός δυσκολίας: 3/5)
   Holiday (Drowned World Tour version, 2000)
   ‘We have got to get together!’
4. ‘Nobody’s Perfect’  (Βαθμός δυσκολίας: 2/5)/ ‘I Deserve It’  (Βαθμός δυσκολίας: 1/5)
   How High (Confessions on A Dancefloor, 2005)
   ‘Was it all worth it? And how did I earn it? Nobody’s perfect, I guess I deserve it’
5. ‘Get Into The Groove’  (Βαθμός δυσκολίας: 3/5)
   Causing a Commotion (Who’s That Girl, 1987)
   ‘It doesn’t matter if you win or lose, it’s how you play the game so get into the groove’
6. ‘Rain’  (Βαθμός δυσκολίας: 5/5)
   Liquid Love (Ray of Light outtake, 1998 )
   ‘It flows through my vains, just like warm summer rain, yes, your love is like liquid’
   [ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΙΣ???! Άκου και θα δεις]
7. ‘Oh Father’  (Βαθμός δυσκολίας: -1/5)
   Mother and Father (American Life, 2002)
   ‘Oh mother, Oh father, I gotta give it up’

Ιστορία της Τέχνης: Sticky & Sweet Tour Book, του Tom Munro (2008).
Collage του ταλαντούχου BiBi My Photoshop.

άντε και τα τρία από την ειδική κατηγορία (υπάρχουν αυτούσια σε δύο διαφορετικά tracks):

1. ‘You hold the key’  (-2/5)
   > Open Your Heart (True Blue, 1985)
   ‘I’ve got the lock and you hold the key’
   > Frozen (Ray of Light, 1998 )
   ‘Mmm…, give youself to me. Mmm…, you hold they key’
2. ‘You’ve got to just, let your body move to the music’ (-17/5)
   > Vogue (The Immaculate Collection, 1990)
   ‘Come on Vogue, let your body move to the music’
   > Deeper and Deeper (Erotica, 1992)
   ‘You’ve got to just, let your body move to the music’ (-17/5)
3. ‘Time goes by, so slowly’  (-2348/5)
   > Love Song (Like A Prayer, 1989)
   ‘Time goes by, so slowly for those who wait, and those who run seem to have all the fun’
   > Hung Up (Confessions on A Dancefloor, 2005)
   ‘Time goes by, so slowly for those who wait, those who run seem to have all the fun’ 

Όλοι οι υπόλοιποι διάβασμα μέχρι τη συναυλία και θα τα πούμε εκεί!!! -BiBi

Superheroes

Ιστορία της Τέχνης: Batman and Robin, του Terry Richradson από το βιβλίο ‘Terryworld’.

Σε ένα φθηνό ξενοδοχείο στη Σόφια, ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ με σβηστά τα φώτα και έναν ανεμιστήρα στο ταβάνι.

Mr. X: Sometimes you like to hold and sometimes you like being held. Depends in which mood you are.
Me: Like Batman and Robin?
Mr. X: Hm… Yes.
Me: Which one are do you feel like now?
(κλείνει τα μάτια του και έρχεται κοντά μου)
Mr. X: Robin.

ΣΕΞ ΣΕΞ ΣΕΞ! (aka ‘Για δυνατούς λύτες’)

 

Ιστορία της Τέχνης: Ματζάνα στο μονόζυγο, του Tom Munro (2008).

Αποφάσισα να γράψω μετά από καιρό. Αισθάνθηκα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας ένα μυστικό. ΈΡΧΕΤΑΙ Η ΜΑΤΖΑΝΑ στην ΑΘΗΝΑ! Βλέπω την έκπληξη ζωγραφισμένη στο ενυδατωμένο πρόσωπό σας!

Και για να εκκινήσουμε τη σειρά των εορτασμών του μεγαλύτερου γεγονότος της Σύγχρονης Ιστορίας του τόπου ετούτου (μετά ίσως από τη μεταπολίτευση) σε προκαλώ να μου αποδείξεις ΤΩΩΩΩΡΑ πόσο διαβασμένος θα πας στη συναυλία, βρίσκοντας από ποιό track είναι οι ακόλουθοι στίχοι:

(Χαχα πουλάκι μου, νόμιζες πως θα σου ‘βαζα τα εύκολα ε; Αν νομίζεις ότι επειδή ξέρεις το Ray of Light και το Confessions ότι θα βρεις τις απαντήσεις μη χάνεις τσάμπα τον χρόνο σου. Μην κλέβεις με το γκούκλ, σε βλέπω!!!). (Σε βλέπω είπααα!!) 

1. ‘Music’  (Βαθμός δυσκολίας: 2/5)
2. ‘Frozen’  (Βαθμός δυσκολίας: 5/5)
3. ‘Get Together’  (Βαθμός δυσκολίας: 3/5)
4. ‘Nobody’s Perfect’  (Βαθμός δυσκολίας: 2/5)
5. ‘Get Into The Groove’  (Βαθμός δυσκολίας: 3/5)
6. ‘Rain’  (Βαθμός δυσκολίας: 5/5)
7. ‘I Deserve It’  (Βαθμός δυσκολίας: 1/5)
8. ‘Oh Father’  (Βαθμός δυσκολίας: -1/5)

άντε και τρία από την ειδική κατηγορία (υπάρχουν αυτούσια σε δύο διαφορετικά tracks):

1. ‘You hold the key’  (-2/5)
2. ‘You’ve got to just, let your body move to the music’ (-17/5)
3. ‘Time goes by, so slowly’  (-2348/5)

Ματζάνα said: Would you like to try? (San Χωσέ show, 2006).

Οι όροι του διαγωνισμού έχουν κατατεθεί στην ξαδέρφη μου την Γίτσα, συμβολαιογράφο από το Γύθειο, μέσα σε ροζ φάκελο σφραγισμένο με τσιχλόφουσκα-βουλοκέρι. Όποιος ανακηρυχθεί χρυσός Ματζανα-νικητής θα λάβει ως έπαθλο το βάρος του σε κουρκουμπίνια (original merchandise από τη ‘Sticky & Sweet Tour’). Η παραλαβή του δώρου θα γίνεται από τα γραφεία της BiBiMyDarling Ltd. στην οδό Πανεπιστημίου. Το δώρο είναι προσωπικό και δεν ανταλλάσσεται με σεξ.

Υ.Γ. Εκτός κι αν ίσως ανταλλαχτεί με προβατοκουπόνια, καθώς ισχυρίζεται ότι he ‘doesn’t give a fax that Μatzana is coming to Greece’. Χεχεχε! Σατανικό!

Y.Γ. 2 Ευχαριστώ τον Κύριο. revqueer για την υπέροχη βραδιά που μου χάρισε έξω απ’ το κτήμα Νάσιουτζικ και φυσικά την έμπνευση αυτού του ποστ. Σε ποια κάμερα μιλάω; Ρεβ! Φιλάκια!

Το Μαγικό Ταξί

Ιστορία της Τέχνης: Ο Robert De Niro στη Νέα Υόρκη ως Travis Bickle στον Ταξιτζή (1976).

Κατεβαίνω από το σπίτι αγκαλιά με ένα τάπερ μπαρμπούνια κι ένα κρασί για να προλάβω το ταξί. Ακούω την κόρνα και τρέχω μη μου φύγει. Ψάχνω στη βιβλιοθήκη και ‘βουτάω’ τους δύο τόμους του ‘Μαγικού Βουνού’ του Thomas Mann. Μια ‘άσχετη φωνή’ δε λέει με αφήσει να ησυχάσω εδώ και καιρό. Μπαίνω στον μαλλιά ταρίφα που με κοιτά σαν ούφο.

Ταρίφας: Φιλάρα που πάμε;
Bi Bi: [Ιιιχ!] Κέντρο [...].
Ταρίφας: Μη μου πεις πως δουλεύατε τέτοια ώρα;
Bi Bi: Όχι βέβαια… στη θεία για ψαράκι.
Ταρίφας: Γιατί σε βλέπω αγκαλιά με τα διαβάσματα και λέω σε κανα γραφείο θα ήταν μέχρι τώρα…
Bi Bi: Μπα…

[άκρα του τάφου...]

Ταρίφας: Μας έχεις πάρει τ’ αφτιά.
Bi Bi: [χαμογελά συγκαταβατικά βαριεστημένα]
Ταρίφας: Για κοίτα να σου πω. Καλά και τα βιβλία αλλά κοίτα μη σου πεταχτούν τα μάτια απ’ έξω.
Bi Bi: Μακάρι αν και δεν το βλέπω… αφήστε που εγώ δεν διαβάζω έτσι κι αλλιώς. Απλά τώρα τελευταία μου καρφώθηκε.
Ταρίφας: Μη μου λες τώρα εμένα ότι δε διαβάζεις… δε σε βλέπω;
Bi Bi: [ξεροκαταπίνει και κοιτά τον εαυτό του στον καθρέφτη]
Ταρίφας: Έτσι ήταν και ένας φίλος της γυναίκας μου, που ήτανε να γίνει γιατρός και την πάτησε: διάβαζε, διάβαζε, διάβαζε ώσπου του πετάχτηκαν απ’ ώξω.
Bi Bi: Τι μου λέτε;
Ταρίφας: Τώρα κάπως επανήλθε, αλλά και πάλι δεν μπήκανε τελείως μέσα.
Bi Bi: Μήπως έχει χαλάσει το κούμπωμα;
Ταρίφας: Σπίρτο είσαι!
Bi Bi: Μερσί.
Ταρίφας: Αλλά μεταξύ μας, καλά και τα βιβλία, διάβαστα αλλά με ρέγουλα. Τα διάβασα κι εγώ. Αλλά έχει πολλή φιλοσοφία κι εδώ έξω.
Bi Bi: [Χμ... Χμ... Χμ... ]. Θα κάνω τακτικά διαλείμματα ‘εδώ εξώ’ τοτε…
Ταρίφας: Αυτός είσαι.

Μάλλον έχουν δίκιο και οι δύο. Και ο Thomas και ο ταρίφας. Και μάλλον για να γίνεις Thomas θα πρέπει πρώτα να είσαι ‘ταρίφας’. Ότι κι αν κάνω πάντως, τον εξόφθαλμο* δεν τον γλιτώνω (*citation by Mad needed). ’Ίδωμεν’…

Υ.Γ. Έως νεωτέρων, ελάτε να μας πεταχτούν τα μάτια εδώ. Για βιβλία φυσικά… και μάλιστα τα ‘απαραίτητα’ σου λέει…

I’d like to be… Valitsa Darling (!)

Ιστορία της Τέχνης: Self Portrait, του Erik Nordenankar (2008). [Link]

Μεταξύ ματιών και μετώπου το καλοκαίρι… Αυτή τη φορά χωρίς αεροπλάνα. Πάνω στη γη γερά.

Εγώ θα πάω Μέγαρο (aka ‘Παπουτσωμένοι Bloggers’).

‘Έδωσα 10 καφετιά,
έκλεισα πρώτη θέση,
στο Μέγαρο για μια βραδιά,
να πάω που μ’αρέσει.

Έδωσα 10 καφετιά, 
μα τώρα τα πετάω,
στο Μέγαρο δε θέλω πιά,
μονάχη μου να πάω…’

…έλεγε κάποτε η σούπερ-ροκ Ρίτα Σακελλαρίου. Μόνο που εν προκειμένη τα καφετιά γινήκανε ευρώπουλα κι εγώ ‘θα πάω Μέγαρο’, στερνή φορά πριν βάλω τα παπούτσια μου για να γυρίσω ‘σπίτι’:

[Ένα μήνα πριν] 

Κουμπώνω το κολάρο, τα δυό μανικετόκουμπα και τα παπούτσια που μ’ αρέσουν. Ακόμη μια φορά πηδάλι στη βροχή. Μα δε με νοιάζει τίποτα. Την έχω σκάσει από τη δουλειά και το απόγευμα δικό μου. Παίζει κομμάτια που λατρεύω και δεν χάνω με τίποτα. Μπουκάρω στο ταμείο, βρίσκω το εισιτήριο μου, παρακάμπτω τεχνιέντως το βεστιάριο, τρέχω ξανά στις σκάλες για πλατεία. Με την ψυχή μπαίνω στην αίθουσα, την ώρα που δυό κυρίες κλείνουν αργά δυό πόρτες πίσω μου. Το εισιτήριο ανάποδα για κλάσματα που φαίνονται αιώνες. Μια σκιά ανεβαίνει τα σκαλιά και πλησιάζει. Σηκώνω το βλέμμα μου. Είναι εκείνος πάλι.

‘Μπορώ να σας βοηθήσω;‘

[...]

Βουλιάζω στη βελούδινη καρέκλα – οι άκρες της τριμμένες μα αντέχουν. Ένα κουβάρι το παλτώ. Δυο ταγέρ-φοιτήτριες στο πλάι μου με βλέπουν ως βρεγμένο ούφο. Η μουσική μου ξεκινά και ‘τεμπελιάζει’ ο νους στις σκέψεις. Τα χρόνια στο σκαμνί του πιάνο δεν μπαίνουν μπρος για τώρα…

[...] 

Βαρύς και κόκκινοι οι πολυέλαιοι, παχιά μωβ χαλιά από κάτω. Με ένα ποτήρι Cote-du-Rhones, παρατηρώ την τρίτη ηλικία γύρω μου να συνοστίζεται για τσάι. Από την άκρη στον εξώστη παρατηρώ κι εκείνον. Μοιράζει σόδες και λογής-λογής ‘Σατώ’. Νέος. Πολύ κοντά σκούρα ξανθά και βλέμμα δυνατό. Πηγούνι χαμηλά, τα φώτα από πάνω σκοτεινιάζουνε τις κόχγες απ’τα μάτια. Με μετρημένες, τάχιστες κινήσεις, τους σερβίρει. Μέσα στο μωβ πουκάμισο και το σωστό γιλέκο δεν αποσπά την προσοχή του τίποτα. Πλήθος βουίζει και στοιβάζεται μπροστά του.

Χαλαρώνω το ένα κούμπωμα απ’ το δεξί παπούτσι – με πιέζει. Κοντεύω ν’ ακουμπήσω το ποτήρι μου στο μάρμαρο απ’ το πλάι. Σηκώνω τα φρύδια μου μ’αυτό που βλέπω, κ’ ίσα που πνίγω ένα γέλιο με το χέρι μου στο μέτωπο. Μ’ ακούει και παγώνει το σερβίρισμα, γυρνά αστραπιαία και με κοιτά με μάτια ορθάνοιχτα. Μου σκά χαμόγελο τεράστιο και φέρνει τον δείκτη του μπορστά στο στόμα - ‘Τσιμουδιά’! Κλείνω το μάτι γελαστός και τα κουδούνια ηχούνε τρείς για την τοκάτα.

Λυμμένα Vans, κοστούμι και Syrah πίσω απ’ τον πάγκο. Με μετρημένες, τάχιστες κινήσεις…

Υ.Γ. Αν βρεθεί κανείς ξεχασμένος κατά ‘δω, ας ξέρει ότι αποκλειστικός υπαίτιος του μίνι καμπάκ είναι ο κύριος Mad.

‘Μάθε παιδί μου γράμματα’ (εις απάντησιν του keen on boys)

 
Από την έκθεση Issey Miyake Making Things, Fondation Cartier, Paris, 1998.

Αγαπητέ (very) keen on boys,

Το γεγονός ότι αυτό αποτελεί το τρίτο μου εν σειρά ποστ/απάντηση τον τελευταίο μήνα θα πρέπει μάλλον να αρχίσει να με ανησυχεί. Η αλήθεια είναι ότι όλο αυτό τον καιρό που δεν ‘γράφω’ κάνω ότι κάνω πάντα -εκτός από τις περιόδους που είμαι ερωτευμένος – δουλεύω! Και δουλεύω πολύ. Μου αρέσει και είμαι πολύ τυχερός γιατί κάνω κάτι που αγαπώ. Όλο αυτόν τον καιρό συνέβησαν πράγματα, άλλα ‘συγκλονιστικά’, άλλα λιγότερο συγκλονιστικά, όμως κανένα δεν με έκανε να κάτσω να το ιστορήσω. Κάτι σημαίνει κι αυτό μάλλον, αλλά θα πρέπει να το επεξεργαστώ λίγο ακόμα… έχω μερικούς λόγους υπ’ όψιν, αλλά περιμένω να δω αν θα βγούν αληθείς.

Όσον αφορά την πρόσκληση του παιχνιδιού, οι κανόνες ήταν ξεκάθαροι:

1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή
2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)
3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση
4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρείς δλδ την έκτη, έβδομη και όγδοη και
5. βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε το παιχνίδι…

Αφού έπιασα την πιο κοντινή στοίβα τα πρώτα 4-5 δεν κάνανε γιατί ήταν μικρά, ή με εικόνες -από λογοτεχνία ότι πιο σχετικό έχω είναι ο κατάλογος του ΙΚΕΑ, ντροπή και όνειδος ταυτόχρονα (τουλάχιστον εδώ στην ξενιτιά, μη πετροβολείτε τον μετανάστη!)- οπότε βρήκα τουλάχιστον ένα που μπορεί να δώσει ‘κάτι σε κείμενο’ που διαβάζεται. Λεγόταν ‘Multi-National city’ και δεν ήθελα να σας βραχυκυκλώσω βραδιάτικα, γι’ αυτό και διάλεξα το επόμενο…

Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο ‘Τα Μοναδικά Αντικείμενα’, το οποίο αποτελεί έναν διάλογο μεταξύ του Jean Baudrillard (γάλλου φιλοσόφου) και του Jean Nouvel (επίσης γάλλου, ’super-star’ αρχιτέκτονα). Η μετάφραση στην έκδοση της Futura δια χειρός Νίκου Ηλιάδη είναι λίγο τεμπέλικη έως sloppy ώρες-ώρες (-Je suis désolé Nikos…), γι’ αυτό θα μου επιτρέψετε δυό-τρεις μικρές αλλαγές.

Ως γνωστόν οι γάλλοι μιλούν πολύ, οπότε οι τρείς προτάσεις βγάζουν και νόημα ως bonus! Ιδού λοιπόν:

Jean Nouvel: [...] Στο Fondation Cartier (link), δεν ξέρουμε ποτέ αν βλέπουμε τον ουρανό ή την αντανάκλαση του ουρανού, γενικά βλέπουμε και τα δύο, και είναι αυτό ακριβώς το διφορούμενο που δημιουργεί ένα παιχνίδι πολλαπλών φαινομενοτήτων, και ταυτοχρόνως το κτίριο παίζει με τη διαφάνεια σε σχέση με το χώρο της έκθεσης. Εκεί ξέρουμε πως ό,τι πρόκειται να εκτεθεί στο εσωτερικό θα μεταβάλει τη φύση του κτιρίου, ή τουλάχιστον την αντίληψή του – αλλα σχεδιάστηκε έχοντας κατα νού αυτό ακριβώς το γεγονός, ειδάλλως όταν θα περνούσε κανείς από μπροστά του, θα ήταν απλά μια βιτρίνα.

Jean Baudrillard: Αυτό ήταν το εκπληκτικό με τα εγκαίνια της έκθεσης του Issey Miyake, είχες τα κινητά στοιχεία του γιαπωνέζου σχεδιαστή στο εσωτερικό, έπειτα είχες μια επιφάνεια προβολής που σχηματιζόταν από το σύνολο τον ίδιων των προσκεκλημένων -οι περισσότερες από τις γυναίκες ήταν ντυμένες με ρούχα Issey Miyake- και αυτό συνέθετε ήδη μια δεύτερη σπείρα, αλλά είχες επίσης ολόκληρο το κτίριο σε διαφάνεια να φτιάχνει μια γενική σκηνογραφία, και όταν στεκόσουν στο πεζοδρόμιο έβλεπες μια συνολική δράση να εκτυλίσσεται μέσα σε αυτό το μέρος όπου τα πράγματα είχαν εκτεθεί, και που γίνονταν το ίδιο ένα αντικείμενο έκθεσης.

Αν κάτι μου άρεσε ιδιαίτερα σ’ αυτό το παιχνιδάκι, είναι ότι αποτελεί έναν ιλαρό τρόπο ’αποκάλυψης’ των ενδιαφερόντων του καθενός – τρείς λαλούν και δυο σκρατσάρουν δηλαδή. Για σένα που ήδη λύσσαξες! να αγοράσεις το βιβλίο, θα το βρείς εδώ. 

Θα ήθελα ένα sneak view απ’ τα κιτάπια των Equilibrium (γιατί είναι συναισθηματικό τυπάκι), Me write pretty one day (γιατί μου έλειψε), Revqueer (γιατί μ’ αρέσει η επιστημονική φαντασία), Ethan (γιατί και οι stars διαβάζουν απ’ όσο λένε στις συνεντεύξεις) και Provato-ukos (γιατί είναι πρόβατο του πνεύματος …και όχι ζώον!).

Trois Coulers: Bleu (εις απάντησιν του sensualmonk).

H Julie (Juliette Binoche) επιστρέφει για να πουλήσει το σπίτι στο έζησε τα τελευταία χρόνια με τον άντρα και την κόρη της, πριν σκοτωθούνε στο αυτοκινητιστικό δυστύχημα από το οποίο επέζησε μόνο η ίδια. Φέρεται ακατανόητα ψύχραιμα στους πάντες. Κάποια στιγμή βρίσκει τη, μεγάλη σε ηλικία, οικονόμο του σπιτίου της να κλαίει κρυμμένη πίσω από έναν τοίχο στην κουζίνα…
Τα ‘μεγάλα’ λόγια όμως δεν έρχονται από την ηρωίδα:

Julie: -Γιατί κλαίς;
Οικονόμος: -(παύση). Γιατί δεν κλαίτε εσείς.

Trois Couleurs: Bleu, του Krzysztof Kieslowski (1993). Trailer/ Download.
Θα άξιζε ακόμα και μόνο για τη μουσική του Zbignieuw Preisner.

Ευχαριστώ, αν και πολύ καθυστερημένα, τον αγαπητό sensualmonk για τη ‘δύσκολη’ αλλά άκρως ενδιαφέρουσα πρόσκληση.

Bi-Bi’s back: ‘Πρόσκληση σε δείπνο’ (εις απάντησιν του Mad).

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2008

Ώρα 21:37

Από καιρό είχα βάλει στο μάτι τον γνωστό τρελό μεγαλογιατρό της Συμπρωτευούσης. Καθώς έμπαινα στο ταξί φορώντας το μαύρο Dolce μου πουκάμισο (με παντελόνι Zara και κάλτσα απ’ τα άπλυτα γιατί δεν πρόλαβα να βάλω και πλυντήριο) όδευα προς την πρώτη μου συνάντηση με τον μελλοντικό μου κουμπάρο. Ενδόμυχα όμως ήλπιζα να ‘βγει αληθινό το λαϊκό ρητό ‘ο κουμπάρος τον κουμπάρο…’.

Δεν είχα καταλάβει γιατί, αλλά είχε λυσσάξει τόσο καιρό ότι έπρεπε να τον παντρέψω εγώ, ενώ απέφευγε συστηματικά να μου μιλάει για το έτερον του ήμισυ. Σιγά-σιγά όμως άρχισε να μου ξεφουρνίζει τις λεπτομέρειες για την τελετή: ότι δηλαδή είχε ήδη κλείσει ένα ξωκλήσι έξω από το Άμστερνταμ, στολισμό από τεράστιες ανθοστήλες και αψίδες με ροζ ζαχαρωτές τουλίπες, μπομπονιέρες από μουσελίνα στα χρώματα του ουράνιου τόξου και σάουντρακ για τη βραδιά το ‘Κλάμπ Τροπικάνα’ των Wham. Ήταν πλέον φως φανάρι: τον ξεβίδωνε τον ρουμπινέ ο λεγάμενος. Το καλό που του ήθελα δηλαδή, γιατί δεν έφαγα τζάμπα τα μίλια της Air-EsGuapo για αυτό το ταξίδι αστραπή στα πάτρια.

21:00 η ώρα ακριβώς. ‘Φιλλλάρα εδώ είναι’ μου λέει ο ταρίφας. Κοιτάω γύρω μου και βλέπω ερημιά. ‘Που στα κομμάτια με κουβάλησε’ σκέφτηκα. Τον πληρώνω και κατεβαίνω. Κάνω μια γυροβολιά και τι να ‘δώ: ο ναός του Ηφαίστου από σοβά! Τι κιονόκρανα, τι αετώματα, τι μετώπες πιστά αντίγραφα από το Θησείο, τι Αφροδίτες-συντριβάνια και γύψινες Μούσες ολούθε. Αυτό δεν ήταν σπίτι, υπερπαραγωγή της Universal για την Toula Portokalos ήτανε. Μου είχε μιλήσει για την αγάπη του για την Ελλάδα, αλλά θα έπρεπε να ξέρει ότι υπάρχει και… καλύτερη Ελλάδα. 7 ολόκληρα λεπτά σκεφτόμουν να μπω ή να μη μπω. Σε μια στιγμή αδυναμίας, προσπέρασα το ποτιστήρι-Λευκό Πύργο και κατευθύνθηκα προς την είσοδο. Λυπόμουνα το και το μισόκιλο κουρκουμπίνια από τον Αγαπητό βλέπεις. Πήρα μια βαθιά ανάσα και χτύπησα το κουδούνι-αχιβάδα (μπιχ).

Η πόρτα ανοίγει αργά και με υποδέχεται αυτός, με έναν ποδήρη χιτώνα κάτω από τον οποίο διαγράφεται το καλοδουλεμένο κορμί του σε στάση κόντρα-πόστο. Τα σκούρα υγρά μάτια του λαμπυρίζουν στο σκοτάδι, ενώ το χρώμα του δέρματος του μάλλον δεν είναι αποτέλεσμα ολονυκτίας στο σολάριουμ. Προς στιγμήν αφαιρέθηκα από το στυλιστικό χάσμα και ελαφρώς μου… σηκώθηκε. ΄Καλωσήρθες’ μου λέει ‘είπα να φορέσω κάτι άνετο’ και μου κάνει κάτι κόλπα με τα χείλη του. Με μια αμήχανη κίνηση από το ‘τουράαακ’ του δίνω τα κουρκουμπίνια. ‘Δεν ήταν ανάγκη’ μου αποκρίθηκε και από την ασχετοσύνη του τα έβαλε στο φούρνο. Καθίσαμε στο σαλόνι και αρχίσαμε να συζητάμε για να σπάσει ο πάγος. Ήταν χαμογελαστός και ευδιάθετος, παρόλο που έδειχνε κάτι να το απασχολεί. Με είχε καλέσει για δείπνο, αλλά δεν περίμενα πως θα είχε μαγειρέψει ο ίδιος. Όταν μου έφερε το πυρέξ με τα γεμιστά στη μούρη (με έξτρα λεπτομέρεια το ένα γεμιστό κωλο-κυθάκι), ένα δάκρυ συγκίνησης κύλησε πάνω στο καυτό μάγουλο μου. ‘Κουμπάρε θα φάμε να σκάσουμε!’ μου είπε και αμέσως συνήλθα. ‘Και μετά τι θα κάνουμε; Με γεμάτο στομάχι θα μας ανέβει η πιπεριά στη μύτη’ σκεφτόμουνα καθώς κατευθυνόμουνα προς το τραπέζι.

Είχε προβλέψει τα πάντα πάντως: γεμιστά, μελιτζανοσαλάτα, παντζάρια, χτυπητή! Τύφλα να ‘χει η Άθωνος! Αλλά είχε και τόσο χιούμορ ο άτιμος…! Ειδικά όταν άρχισε να βάζει για πλάκα στα ποτήρια μας Μαλαματίνα κρατούσα την κοιλιά μου απ’ τα γέλια. ‘Άχαχα! Πολύ καλοοο! Να ‘σαι καλά βρε Mad, με έκανες και γέλασα!’ του λέω ενόσω περιμένω να εμφανιστεί ένα Chablis, ένα Colombard ένα Αθήρι έστω βρε αδερφέ/ή. Από το ύφος του κατάλαβα πως δε σκάμπαζε και πολλά και το χαμόγελο πάγωσε στα χείλη μου. ‘Άντε! Στην υγειάς μας ρε κουμπάααρε!’ αναφώνησε και μου ‘δωσε μια βαριά χεριά στην πλάτη ενώ έκανα πως έπινα. Αφού γλίτωσα τεχνηέντως την αναρρόφηση βρήκα το κουράγιο με τα μάτια πεταγμένα να του σκάσω ένα συγκαταβατικό χαμόγελο κι εγώ.

Παρόλο που οι φήμες οργίαζαν γύρω από το όνομά του (φήμες που φρόντισα να μάθω με λεπτομέρεια πριν προβώ σε τούτο το ραντεβού) και οι δύο μας δεν παύαμε να είμαστε κάπως σφιγμένοι. Αυτός βέβαια λίγο λιγότερο, αφού είχε χλαπακιάσει το μισό πυρέξ και μου χαμογελούσε που και που, ενώ εγώ κοιτούσα συνεσταλμένα προς το ταβάνι με τα χέρια μου ανάμεσα στα γόνατα. Αφού κατάλαβα πως προκοπή δεν πρόκειται να δω, έκλεισα τη μύτη μου και άρχισα να κοπανάω κι εγώ τις ρετσίνες τη μια πίσω απ’ την άλλη (και χωρίς Κόκα-κόλα). Αλλά κι αυτός δεν πήγαινε πίσω… Το ήξερα ότι κατά βάθος ήθελε να παίξουμε… ‘το γιατρό‘. Και η αλήθεια είναι πως ήμουνα βαριά άρρωστος.
Ενώ έπαιζε το (πρώτο και) τελευταίο CD της Μπεζαντάκου του λέω:

Bi Bi: -Θα ήθελες να βάλεις κάτι πιο χαλαρό;;;  Δεν είμαι και πολύ των μπουζουκιών σε λλλέω!
Mad: -Δε γουστάρεις Στελλάκι ρε; Τι θες δηλαδή να βάλω; Το καινούριο της Πρωτοψάλτη;!
Bi Bi: -Σιγά μη βάλεις και Μαρίζα Κωχ! Χοχοχο! (Σε μια παταγώδη αποτυχία πνεύματος του λέω): Νταλλλάρα γουστάρω τώρα! Το μια βραδιά στο Λεβερκούζεν, το έχεις?
Mad: -‘Είσαι τρελλλός’!; Φυσικά το έχω…!!! αναφώνησε με ενθουσιασμό και πήδηξε με τον χιτώνα σαν αίλουρος πάνω από τον καναπέ να φτάσει τα σαμπ-γούφερ.

Τι ήθελα και το άνοιγα το ρημάδι. ‘Αυτός σε λίγο θα μας βάλει και Ξυλούρη’ σκεφτόμουνα και άσπρο πάτο συνέχιζα τις ρετσίνες. Το ίδιο όμως έκανε και αυτός. Παρόλο που το έπαιζε κουλ, μου φάνηκε πως είχε λίγο τρακ, ή μου έπαιζε τον ντροπαλό…

Σκέφτηκα ότι έπρεπε να παίξω με τους κανόνες του. Σε μια προσπάθεια να ‘ρθουμε πιο κοντά και μετά από πολύ κόπο και περίεργες εκφράσεις κατάφερα να ρευτώ! Χαρούμενος με το μεγάλο μου κατόρθωμα του λέω κάτι σαν “Θυμήθηκα τα νιάτα μας ρε Μad, που κάναμε διαγωνισμούς ρεψίματος στα Goody’s με Coca Cola και τα πυροκλάνια στις εκδρομές στο Σέλι!” αλλά τάχα μου θίχτηκε και μου έκανε την πάπια.

Ιστορία της Τέχνης: Barbie, του Andy Warhol (1986).

Αφού άρχισε να μου λέει για την ανείπωτη διαστροφή που είχε μικρός να βάζει τους Ken-Ken να πηδούν τις Μπάρμπι (τι άλλο θα ακούσω Θέε μου), είπα να αλλάξω θέμα και άρχισα να του μιλάω για τον πρώτο μου, τον Xavier Armando Almadovar De Castillo. Αφού είδα ότι δεν ένιωθε και πολύ και άρχισε να χασμουριέται, σκέφτηκα ‘Έτσι είσαι εσύ; Τώρα θα δείς!΄ και για να περάσει η ώρα άρχισα να του λέω ότι κουλαμάρα μου ερχόταν στο μυαλό: ότι δεν είχα πλέον αναστολές στο σεξ, ότι από τότε είχα γνωρίσει τον μισό Μαροκινό πληθυσμό της κεντρικής ευρώπης, ότι διατηρούσα κρυφό δεσμό με έναν Τούρκο ταξιτζή, δύο Λιβανέζους φαλαφελτζήδες και ένα Λιθουανό pizza boy ενώ παράλληλα τα βράδια δούλευα PR στο gay bar της γειτονιάς, οι περισσότεροι θαμώνες του οποίου ήταν νταβραντισμένοι νταλικέρηδες της Βαυαρίας. Όταν με ρώτησε αν τον Λιθουανό τον λέγαν Χουίλ γιατί νόμιζε ότι κάτι του θύμιζε η περιγραφή, κατάλαβα ότι τα είχε χάψει όλα. Η Μαλαματίνα μου στέρευε, μαζί της και η υπομονή μου.

Mad: -Θα πρέπει να έχεις μεγάλη εμπειρία στο sex πάντως…
Bi-Bi: -Πουλιά στον αέρα πιάνεις… Πάντως όχι και να το παινευτώ αλλά στη Βαυαρία με φωνάζουν Dr. Ruth. Κατά βάθος είμαι βουτηγμένος στο βούρκο της ακολασίας και του βρώμικου ευκαιριακού σεξ, αλλά συνήθως κάνω τον συνεσταλμένο και ρομαντικό, για να ρίχνω στάχτη στα μάτια του κόσμου. Μη με περάσουνε και για κανέναν του λιμανιού…
Mad: – Και σε μένα, γιατί μου ανοίχτηκες; Νόμιζες ότι θα μου άρεζε να τα ακούσω όλα αυτά;
Bi-Bi:  -Όχι μωρε, έτσι τα είπα να γελάσουμε. Κούνια που σε κούναγε καρντάση… Νομίζεις πως δε έχω μάθει για τις δικές σου τις πομπές μάγκα; Τα ‘χουμε κάνει και ‘μεις αυτά, τις μέρες που μας λέγανε ακόμη… παλικάρια.

[Για τη συνέχεια της ανάγνωσης απαραίτητο κρίνεται το ακόλουθο μουσικό πατάκι:]

Όση ώρα μιλούσα το βλέμμα του είχε γλαρώσει. Έτσι όμως που καθότανε με μισόκλειστα μάτια σα χυμένος λουκουμάς, ασκούσε πάνω μου μια ακαταμάχητη γοητεία πρέπει να ομολογήσω. Είχε σταματήσει και να μιλάει και για μια στιγμή ερεθίστηκα. ’Βουρ στον πατσά, γιατί αύριο έχουμε και δουλειές’ σκέφτηκα. Έσκυψα και πλησίασα απειλητικά τα χείλη του. Αφού δεν έπαιρνε μπρός αυτός, άρχισα να τον φιλάω. Φιλούσε όμορφα πρέπει να πω και άρχισε να μου κάνει κάτι σεξουλιάρικα παιχνίδια με τη γλώσσα του – οι σέξι καταβολές που κυλούσαν στο αίμα του δεν κρύβονται έτσι εύκολα βλέπεις… .

Ήξερα πως ήμασταν σε καλό δρόμο. Μου χαμογέλασε και πήγα προς τον καναπέ. Έβγαλα (να μη τσαλακώσω) το πανάκριβο μου σακάκι ενώ από την τσέπη του έπεσε στο πάτωμα η Κολυνός, που είχα φέρει για να πλύνω τα δόντια μου μετά το γεύμα. Αυτός πάλι σαν το χαζό την κοιτούσε και μου έκλεινε το μάτι. ‘Έχε γούστο να την πέρασε για K-Y’ σκέφτηκα.

Καθώς ερχόταν τρεκλίζοντας προς το μέρος μου, πάει να κάτσει στον καναπέ και με περίσσεια χάρη προσγειώνεται στα @@ μου. Μετά από μια κραυγή πόνου και αγωνίας για τη σωματική μου ακεραιότητα, κατάλαβα πως η σχέση αυτή δεν είχε μέλλον. ‘Ε! Σόρρυ, ε!’ μου αποκρίθηκε ενώ εγώ είχα γίνει μωβ και έβλεπα αστράκια. Είχε γίνει κουρούμπελο πλέον από τη ρετσίνα. Τι να τον κάνω όμως που φιλούσε ωραία, με μια αθωότητα που είχα καιρό να νιώσω, από την εποχή που έκανα παρέα με τους φορτηγατζήδες του Βούπερταλ ακόμα. Αφού συνήλθα από τον πόνο έπιασα με το ένα χέρι μου το πρόσωπό του ενώ με το άλλο άρχισα να ξεκουμπώνω το πουκάμισό μου. Το στόμα μου έτρεχε στον λαιμό του ενώ από το δικό του ξέφευγαν πνιχτές κραυγές ηδονής και κρυφού πόθου. Το ασίγαστο πάθος του… μεγάλωνε. Το ίδιο και το δικό μου. Ήτανε πιο μεγάλο από ποτέ. Ενώ αυτός μου ξεκούμπωνε το παντελόνι μου, εγώ κατέβαζα τον χιτώνα από τους γεροδεμένους του ώμους. Συνέχισα να τον φιλάω, με περισσότερο πάθος , το ίδιο και αυτός. Η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη – λέξη από τα χείλη μας δε βγαίνει. Τα πάντα γύρω μας φωνάζαν ‘Σεξ! Σεξ! Σεξ!’. Οι σφυγμοί αυξάνονταν απειλητικά, οι κόρες των ματιών άρχισαν να διαστέλλονται επικίνδυνα, ενώ τα χείλη μας είχαν γίνει κατακόκκινα. Η επιθυμία κυρίευε τα κορμιά μας, τα ερεθίσματα στις αισθήσεις κατέκλυζαν τα σώματά μας, το θερμόμετρο είχε πιάσει φωτιά, σα γυάλινο λουλούδι έτοιμο να σπάσει από έρωτα, ώσπου…

άκουσα ένα ‘Γκρρρ’ και μου ‘ρθε μια γεύση μελιτζάνα. ‘Ουπς, πολύ σκόρδο μου ‘πεσε μάλλον’ μου λέει.

Μέσα σε συνθήκες βιολογικού πολέμου, σηκώνομαι και τρέχοντας κλειδώνομαι στο μπάνιο. Ενόσω προσπαθούσα να βρω ένα Listerine, ένα Hexalen, ένα Viakal για να ξεπλύνω το στόμα μου, τον άκουγα που έκανε σα χαζό με τα χάρτινα λεφτά απ’ τη Monopoly που του ‘φερα για πλάκα. Ούτε αυτό δεν μπορούσε να καταλάβει στην κατάστασή του, νόμιζε ακόμη ότι είμαι μεγαλοκατασκευαστής. Εγώ πάλι νόμιζα ότι θα μυρίζω σκόρδο για τον επόμενο μήνα! Πάνω στην απελπισία μου κάνω τριπλές γαργάρες με το Dettol (σε δίλιτρη παρακαλώ συσκευασία) που βρήκα μπροστά μου. Τι το ‘θελα κι εγώ;; Αφροί άρχισαν και τρέχαν από το στόμα μου πανταχόθεν και σε ένα σάλτο μορτάλε πήδηξα στην μπανιέρα να με χτυπήσει το νερό για να συνέλθω από το σσσό-κ.

Τρία τέταρτα και σχεδόν μία μίνι πλύση στομάχου αργότερα, οπλίστηκα με όσο θάρρος μου είχε απομείνει και κατευθύνθηκα ξανά στο σαλόνι. Χωρίς καμία ιδιαίτερη έκπληξη συνειδητοποιώ πως τον έχει πάρει ο ύπνος με τον χιτώνα ανεβασμένο ως τα βρακιά, ενώ πάνω στην κοιλιά του είχε πάρει να φάει ότι απέμεινε απ’ τα παντζάρια. Φαίνεται θα τον είχε πιάσει λόρδα τόση ώρα που πέρασα στο μπάνιο και όσο αυτός αυτός ροχάλιζε, έτρεχαν τα ζουμία ανάμεσα στα μπούτια του. Ήταν πλέον προφανές πως ήτανε ώρα να φεύγω σιγά-σιγά.

Παρόλο που δεν είχαμε και την πιο ευτυχή κατάληξη στο τέλος, είχε αγγίξει κάποιες ευαίσθητες χορδές του είναι μου. Ρίχνοντας μια τελευταία ματιά πίσω μου αναρωτήθηκα αν είχε νόημα να ξανασυναντηθούμε. Ίσως να ήταν μια άτυχη, βραδιά ίσως… ‘Bi-Bi, πρέπει να σκεφτείς με ψυχραιμία και απόλυτο πραγματισμό’ σκέφτηκα, έτρεξα και άνοιξα το σλιπ του να δω τι κρύβει. Σάστισα με αυτό που αντίκρισα! Με το στόμα ανοιχτό έκλεισα γρήγορα το σλιπ. Τουλάχιστον ήξερα πια ότι άξιζε και μια επόμενη προσπάθεια.

‘Κρακ!’ Τις σκέψεις μου διέκοπτει ο ήχος ενός τζαμιού που σπάει! Τρέχοντας προς το σαλόνι ανακαλύπτω πως είναι της εξώπορτας ενώ ο αέρας έχει ξεσηκώσει τα πεσμένα φυλλάδια από τα σουβλατζίδικα ντελίβερι, μία λίστα ψώνια από τον Βασιλόπουλο, 5 απλήρωτους  λογαριασμούς του Filmnet μαζί με μία ζωγραφιά, μία στοίβα φυλλάδια από ροζ τηλέφωνα, μία χρυσή κάρτα μέλους στο ‘Platinum’ και ένα ανεξήγητο σημείωμα. ‘Τα κωλόπαιδα της γειτονιάς  θα είναι’ σκέφτηκα και έκλεισα την κουρτίνα. ‘Με σένα δεν τελειώσαμε!’, του είπα φωναχτά… έκλεισα την πόρτα πίσω μου και έφυγα για να προλάβω την πρωινή πτήση για την επιστροφή. Εις το επανειδείν… σύντομα.

Εδώ μπορείς να δείς τι αποκόμισε από το δείπνο μας ο Mad!

Bye-Bye My Darling

 

Πολύτιμε μου κύριε Χ.,

Έφτασε ο καιρός. Είναι αστείο αλλά σαν σήμερα πριν ένα χρόνο ήρθα για πρώτη φορά εδώ. Ακριβώς την ίδια μέρα, 26 Ιανουαρίου. Το πιστεύεις ότι το είχα ξεχάσει και μου το θύμισε η συγκάτοικός μου; Νομίζω ήταν η σωστή στιγμή για να πάρεις τη σκυτάλη εσύ για κάπου αλλού. Είναι η δική σου σειρά τώρα. Αυτή τη στιγμή που σου γράφω πετάς με ένα αεροπλάνο χιλιάδες πόδια πάνω από τη θάλασσα της Μάγχης. Μέχρι να τελειώσω αυτό το ‘γράμμα’ θα έχεις προσγειωθεί. 35 λεπτά περίπου ακόμα για να βρεθείς από την άλλη πλευρά. Και η θάλασσα ανάμεσά μας.

Δεν έχω κάτι καινούριο μάλλον να σου πω. Χαίρομαι που τις τελευταίες εβδομάδες στα είπα όλα, έστω και σε …δόσεις. Θα πρόσεξες ότι κάθε φορά που βρισκόμασταν πίναμε και καπνίζαμε όλο και πιο πολύ. Ήταν γιατί δε θέλαμε να μείνει τίποτα κρυφό. Για να τα πούμε όλα. Αυτά που συνήθως δε λες ποτέ σε κάποιον που αγαπάς και μετανιώνεις… Εμείς τα είπαμε. Και για το λόγο αυτό μπόρεσα να κοιμηθώ ήσυχος χθες. Και γι’ αυτό σου τηλεφώνησα με τόση χαρά πριν μπεις στο αεροπλάνο. Καταλαβαίνεις;

Έχω μονάχα να σου πω για τελευταία φορά ότι βρέθηκες ξαφνικά στο δρόμο μου, και έφερες τα πάνω-κάτω. Αλλά δεν το έκανες μέσα σε μια μέρα… Να σε ‘πάω σπίτι’ ήθελα, όχι να σε ερωτευτώ. Γιατί πρώτα-πρώτα είσαι και τόσο σέξι γκομενάκι. Και για πολύ καιρό θυμάσαι ότι ήμουν ‘κουλ’. Μέχρι που άρχισα να σε γνωρίζω κι απογοητεύτηκα. Θα ήθελα πολύ να ήσουνα ηλίθιος, άξεστος μαλάκας και βαριεστημένος, προβλέψιμος και μάλιστα κακός. Θα μπορούσα να παραμείνω πολύ ‘κουλ’. Όμως δεν είσαι τίποτα απ’ όλα αυτά. Δυστυχώς για μένα/Ευτυχώς που σε γνώρισα. Είσαι ξεχωριστό είδος.

Είχε περάσει τόσος καιρός από την τελευταία μου σχέση που πλέον είχα παραιτηθεί να αναζητώ το οτιδήποτε. Και ήρθες και ήταν σα να έσυρες και να έριξες κάτω με το χέρι σου ό,τι παλιό και σκονισμένο βρισκόταν πάνω στο τραπέζι μου. Με έκανες να νιώθω μετά από χρόνια ξανά σα το χαζό. Σα να μάθαινα τα πάντα ξανά απ’ την αρχή (θα με συγχωρέσεις για το κλισέ γκέη μουσικό χαλί ‘Like A Virgin’). Σου είπα πως έμαθα τόσα ωραία πράγματα από σένα. Μου είπες πως έμαθες από μένα πράγματα για τη ζωή. Αλλά εγώ είμαι ο πιο τυχερός… ‘by far’ σου λέω…

Είσαι από τους πιο ευφυείς ανθρώπους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου – και έχω γνωρίσει ευφυείς ανθρώπους, είμαι τυχερός σε αυτό. Με κάνεις και δεν κρατιέμαι από τα γέλια, ενώ συνήθως εγώ είμαι αυτός που κάνει τους πάντες να γελάνε… Ξέρεις πόση ζωή μου έχει δώσει αυτό; Πόση ενέργεια;

Πολλές φορές στεκόμουνα δίπλα στο πρόσωπό σου όταν κοιμόσουν και σε παρατηρούσα. Σκεφτόμουνα πως έχω στραβωθεί και μου φαίνεσαι τόσο ξεχωριστός, ότι κάτι κακό θα κρύβεις, ότι κάποιο χοντρό λάθος κάνω και θα φάω τα μούτρα μου άσχημα. Θυμάμαι την πρώτη βραδιά που αποφάσισα να μείνω στο δωμάτιό σου και κοιμηθήκαμε μαζί. Με είχε φάει η αγωνία τι θα πω στους συγκατοίκους μου που δεν ήξεραν για σένα, αλλά κυρίως δεν ήθελα να τους ανησυχήσω που έλειπα.

Mr. X: -Please stay. I don’t want you to leave with the trains in the night.
Me: -I don’t know if my friends will understand what happened or worry about me…
Mr. X: -Didn’t they ever have sex with someone?!
Me: -I guess you’re right… They’re clever enough.
Mr. X: -Never suffer from people or situations. It’s just not fair.

Που τους αγαπώ τόσο πολύ και ξέρω ότι με αγαπούν κι αυτοί, και βλέπω στον ύπνο μου πως έχουν βρει τυχαία το μπλογκ μου και το διαβάζουνε αλλά δε μου το λένε..! Τον γνώρισες και αυτόν, και αυτήν. Και θυμάσαι πόσο ωραία περνάγαμε όλοι μαζί και τι γέλιο ρίξαμε όταν σου έλεγα τις αντιδράσεις τους μετά…

Θα έχω ενθύμια το ‘ασύμμετρο’ χαμόγελό σου, τη χαρακιά στο δεξί μάγουλό σου που άγγιζα όταν κοιμόσουν, τα μάτια σου που όταν ήσουν χαρούμενος λαμπύριζαν καταπράσινα. Τις ολλανδικές φράσεις που μου έμαθες, φωτογραφίες που είμαστε κάτω από το πάπλωμα… φωτογραφίες που σε έβγαζα παντού και συνέχεια για να μη σε ξεχάσω μετά… και ενθύμια στο μυαλό. Τις ταινίες αγκαλιά, τις διαλέξεις στην πόλη, τις εκθέσεις και τα μουσεία και άπειρες συζητήσεις για βιβλία και για τέχνη… την αγαπημένη σου όπερα στο youtube, την αστεία εικόνα σου στο msn, τις συναυλίες…  Πράγματα που κάνουν δύο φίλοι: τις βόλτες στους αμμόλοφους της παραλίας της Χάγης, το γέλιο που ρίξαμε στο ‘ροζ’ μαγαζάκι στο Άμστερνταμ, εσένα με τεράστια ακουστικά να διαλέγεις δίσκους προκλασικής, τις ολλανδικές ρέγγες στο λιμάνι (τι πλάκα…), τα ιταλικά νιόκι πατάτας που έφτιαξες μόνος σου και με τάισες. Τις περιγραφές σου για τον Ντίκενς ακόμα κι όταν ήσουν μεθυσμένος… . Την άρνηση σου για ραθυμία και ύπνο με τις ώρες. Την απίστευτη πειθαρχία σου… τον σεβασμό στον εαυτό σου. Κι ακόμα…

Το wallpaper που έκανες με εμένα να διακτινίζομαι στον ‘πλανήτη μου’ και ντρεπόσουν να μου δείξεις σα να ήταν σκανδαλιά. 

Το βιβλίο που λατρεύεις, που δεν μπορούσα να βρώ για μένα, που το τύλιξες σε λαχανί χαρτί και μου το χάρισες γράφοντας πάνω το όνομά μου στα ελληνικά και από δίπλα ‘φιλί‘.

Που με κουβαλούσες άρρωστο, βράδυ με βροχή στο ποδήλατο σου και άπλωνες πίσω και μου έδινες το ένα χέρι.

Αυτό το τραγουδάκι σου έβαλα κρυφά στον δίσκο σου το βράδυ, θα το βρεις όταν φτάσεις. Είναι από αυτά που παίξανε οι Junior Boys στη συναυλία στο Paradiso. Θυμάσαι; Μαζί με δυό φωτό που είμαστε μαζί… και γελάς.

Μετά από λίγο ξυπνήσαμε για τελευταία φορά. Σε έσυρα στο μπάνιο, σε έπλυνα, σε στέγνωσα, σε έντυσα και σου έδωσα μπισκότα για το δρόμο. Για να φύγεις φρέσκος και όμορφος. Μου είπες ακόμη μια φορά ότι μ’ αγαπάς κάτω απ’ το σπίτι στο δρόμο με τα κόκκινα σπίτια. Ανέβηκα στο ποδήλατο. Έπρεπε να πάω στη δουλειά πριν αρχίσουν να τρέχουν δάκρυα σε εμένα και πιο πολύ σε εσένα για πρώτη φορά. Γύρισα πίσω το βλέμμα κάποιες φορές και με κοιτούσες καθώς έφευγες. Σου έστειλα ένα φιλί και γέλασες…

Δε ξέρω αν μ’ ερωτεύτηκες… και ξέρω ότι αν μ’ ερωτεύτηκες δεν το είπες γιατί ήξερες πως θα με έκανες κομμάτια, αλλά δεν έχει τόση σημασία. Πάλεψα για να είμαστε μαζί, για να σε πείσω ν’ αφήσεις τους φόβους από το παρελθόν. Σε βρήκα σε άτυχη στιγμή. Αλλά από τη στιγμή που πείστηκες, άνοιξες τα χέρια σου και μοιράστηκες τα πάντα απλόχερα. Έφευγε απ’ τα χέρια σου αγάπη. Έτρεχε σα νερό… Έσταζες αγάπη.

Η ώρα πέρασε… πλέον θα έχεις προσγειωθεί και θα περιμένεις την αστεία μουσταρδί βαλίτσα σου. ‘Καλώς ορίσατε Κύριε Χ. Δείχνετε τόσο κομψός μέσα στο μαύρο σας παλτό και τα ωραία χειροποίητα παπούτσια’. Εύχομαι να περάσεις όπως θέλεις εσύ και να βρείς εκεί και να ζήσεις όλα όσα σου αξίζουν. Δε φαντάζεσαι πόσο χαίρομαι που έφτασες τελικά. Είμαι έτοιμος να προχωρήσω.

Να προσέχεις εκεί. Και να με σκέφτεσαι καμιά φορά, που και πού… (τι εγωιστικός που είν’ ο έρωτας). Σ’ αγαπάω. Με ανάγκασες να σ’ αγαπάω, ‘μπάσταρδε’.
x

5 λεπτά μετά

Στο κινητό μου σκάει το SMS σου με την ‘πρώτη’ σου εντύπωση… είναι τόσο αστείο, σα να μιλά μικρό παιδί. Και δεν είμαι στενοχωρημένος πλέον, μόνο χαμογελάω. Σα χαζό και πάλι…

επίλογος

Τώρα πλέον που ‘εκπληρώθηκε’ η αποστολή μου, και επιβεβαιώθηκε ο τίτλος του μικρού αυτού μπλογκ θα έπρεπε ίσως να φύγω. Οι τίτλοι και οι εικόνες βγάζουν πλέον νόημα. Η ‘ημερομηνία λήξης’ έφτασε έτσι όπως είχε σχεδιαστεί. Στην πορεία όμως μέχρι εδώ βρήκα κάποιους από εσάς, λίγους και εκλεκτούς… και για κάποιους είμαι πολύ ευγνώμων. Ο ‘Bi-Bi My Darling’ στο μυαλό μου θα ήταν καλύτερα να αποσυρθεί τώρα, αλλά είναι πλέον κομμάτι μου, και νομίζω πως θα συνεχίσει να γράφει, όσο ακόμα νομίζει ότι θέλει να συζητήσει για κάτι που απασχολεί το φορτωμένο του κεφάλι… σας φιλά όλους.

Σπίτια Ανοιχτά…

Φάκτ: Στην Ολλανδία, μια χώρα με λιγοστό φως, τα σπίτια έχουν τεράστια παράθυρα και δεν έχουνε κουρτίνες.

Τουλάχιστον αυτά των Ολλανδών. Είναι ένα από τα πράγματα που αγαπώ περισσότερο σ’ αυτή τη χώρα. Την πρώτη φορά που το συνειδητοποιείς παθαίνεις ένα σοκ: πηγαίνοντας στη δουλειά, περνάς μπορστά από τα σπίτια και βλέπεις μαμάδες να βάζουν σάντουιτς στις σάκες των παιδιών, μπαμπάδες να τρώνε πρωινό, τον παππού που ποτίζει τις γλάστρες στο σαλόνι, πόλεις από lego που φτιάξαν τα μικρά το προηγούμενο απόγευμα, το κορίτσι που διαβάζει τα email στο γραφειάκι πριν φύγει… Τον πρώτο καιρό απέφευγα να τους κοιτάω. Αισθανόμουνα πως ‘εισβάλλω’ στην ιδιωτική τους ζωή. Τώρα ξέρω πως γι’ αυτούς είμαι αόρατος. [Για να μπείς στο mood μπορείς να δείς αυτό - μην τρομάξεις όμως από τον κύριο στην αρχή!].

Υπάρχει κάτι πολύ βασικό εδώ, που κάνει αυτή τη μικρή χώρα ξεχωριστή. Οι άνθρωποι αυτοί από το Διαφωτισμό και μετά αποφάσισαν δια νόμου να κρατούνε τις πόρτες τους ανοιχτές. Άνθρωποι που μιλάνε ξεκάθαρα γι’ αυτό που σκέφτονται και σου λένε απροκάλυπτα ΄Δεν έχω να κρύψω κάτι. Μπορείς να δείς τι κάνω’. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Βig Βrother ξεκίνησε εδώ. Υπάρχει κάτι το ηδονοβλεπτικό σε όλο αυτό που σου δίνει την αίσθηση ότι αυτό που κάνεις – να κοιτάς – είναι λάθος. Αλλά υπάρχει και μια άλλη διάσταση πιο ανθρώπινη, την οποία καταλαβαίνεις μόνο με τον καιρό αν ζήσεις εδώ…

Όταν είδα για πρώτη φορά το δωμάτιο που νοίκιασα και μένω ενθουσιάστικα με το παράθυρο του. Είναι άκρως ολλανδικό – 2×3 μέτρα. Στο μικρό αποθηκάκι υπήρχε ένα σετ από μπλέ κουρτίνες από τον γιατρό που έμενε εδώ. Ήταν σκονισμένες. Τις έπλυνα και τις κρέμασα, κλείνοντας τες από συνήθεια κάθε φορά που έβγαινα από το ντους ν’ αλλάξω. Η ράγα τους ήταν χαλασμένη, και συνέχιζε να πέφτει κάθε φορά την πιο ακατάλληλη στιγμή, κάνοντάς με να παίρνω άκρως διασκεδαστικές πόζες, ως άλλος πρωτόπλαστος που ένιωθε ντροπή χωρίς το Μινέρβα φύλλο… συκής του.

Σύντομα αποφάσισα ότι δε τις χρειάζομαι τις κουρτίνες. Τις έκανα κουβάρι και τις έβαλα πάλι στο αποθηκάκι.

Μ’ αρέσει το παράθυρό μου. Βλέπω απέναντι τους δύο κύριους που μαγειρεύουν στο κουζινάκι, τα παιδιά που κολλάνε χειροτεχνίες στα τζάμια του σχολείου, την γιαγιά στο ισόγειο που αποκοιμιέται με το στόμα ανοιχτό και το πλεκτό στο χέρι. Τα αγόρια που μετακόμισαν πρόσφατα απέναντι και καπνίζουν στο καθιστικό με τα ντράμς τα απογεύματα… Μικρές ‘οθόνες πραγματικότητας’ όπως τις χαζολέω εγώ. Και η αλήθεια είναι ότι αν συνηθίσεις έτσι δε θέλεις πάλι να κρυφτείς πίσω από τα δαντελένια ‘ασφαλή’ κουρτινάκια που σε έχουν μάθει στο χωριό. Θέλεις το παράθυρο ανοιχτό να μπαίνει φως, εσύ να βλέπεις έξω κι όποιος θέλει να μπορεί να ‘δει εσένα.

‘Έξω dirty και καημός’ (aka ‘1+1 μουσικές’)

Αγαπητέ Keen On Boys,
δύο ‘σαχλές’ μουσικές, για δύο ‘σημαντικές’ στιγμές. ‘Παλιατζούρες’ που σημαίνουν κάτι στον καθένα. Τόσο κοντά και τόσο μακρυά μεταξύ τους…

Nelly Furtado – Say It Right

[έξω dirty...] [Το 'χεις βαρεθεί μέχρι θανάτου το ξέρω! Την πάτησα όμως...]
Καλοκαίρι στη Λισσαβόνα, ερωτευμένος και μόνος… πάνω στο τραμ που κατηφορίζει μ’ ανοιχτά παράθυρα. Σαγιονάρες, απρόμαυρο t-shirt και χρυσά γυαλιά* που κρύβουν με δύναμη δύο δάκρυα. Αντίο σε έναν κύριο με μουσταρδί βαλίτσα που δεν ξέρω αν θα ξαναδώ, σε πρωινά με παστέλια και καφέ στο Brasileira το πρωί πριν τη σχολή, στο μικρό τριγωνικό ψηλοτάβανο δωμάτιο με το ξύλινο πάτωμα…

*-Oh-my-God-that’s-so-gay!

Annie – Heartbeat

[...και καημός] [Σκανδιναβία σ'αγαπώ (και δει Νορβηγία)! Αν δεν το ξέρεις θα εκπλαγείς!]
Καλοκαίρι στην Ολλανδία, ήλιος με νεροποντή, μπλέ μπουφάν, παπούτσια σκρίτς-σκράτς και πράσινα γυαλιά ηλίου. Ορθοπεταλιές με τα ακουστικά, μαλλιά μπερδεμένα και τιράντες. Κίτρινα εισιτήρια και γρήγορα στην αποβάθρα 5. Ραντεβού ‘κάτω από τα κόκκινα μπαλόνια’ για το πάρτυ… [...].

Δύο αγόρια που μοιράζονται ένα πορτοκάλι για πρωινό… Καρδιοχτύπι.

Μεγάλες Λαϊκές Επιτυχίες: ‘Come On Barbie Let’s Go Πάρ’τη’

Ιστορία της Τέχνης: One Night In Paris (Barbie’s Version).

Έκπληκτος βρίσκω το εαυτό μου σε μία παρέα στρέητ αγοριών που παραδέχονται, το ένα μετά το άλλο, πως όταν τα πάρτυ τα παιδικά χαλαρώνανε (τότε που μετά από 5 Αμίτες Fun ένιωθες όπως νιώθεις σήμερα μετά από 5 βότκες-μαρτίνι), τα πιο ‘γαμάτα παιχνίδια’ γινόντουσαν όχι με τα Playmobil ή τους Ghostbusters, αλλά με… τις Μπάρμπι των κοριτσιών! Και η αλήθεια είναι πως ακόμη θυμάμαι σε ένα από αυτά τα πάρτυ το βλέμμα απορίας και τσαντίλας των μικρών κοριτσιών στη γωνία, καθώς όλα τα αγοράκια έχουν κυρήξει Κατάληψη σε μια τριόρωφη μεζονέτα της Μπάρμπι (ναι, αυτή με το ασανσέρ και την πισίνα στην ταράτσα) και δε λένε να το κουνήσουν ρούπι!

Μικρός ποτέ μου δεν σκέφτηκα πως θα ήταν αν ήμουνα κορίτσι. Ίσα-ίσα μου άρεσε πολύ που ήμουν αγόρι! Είχες τόσα προνόμια άλλωστε εκείνες τις μέρες… (e.g. μπορούσες να κάνεις ‘πιπί’ χωρίς να κατουρήσεις το καλτσόν σου). Και είχα κι εγώ τα αυτοκινητάκια μου, και από τα αγαπημένα παιχνίδια ήταν τα… Τρανσφόρμερ (μη το μεταφράσεις αυτό σε υπονοούμενο -πλήζ). Παρόλα αυτά, ο μη προσβάσιμος και άγνωστος κόσμος της Μπάρμπι και της παρέας της δεν έπαυε να μου εξάπτει τη φαντασία και την περιέργεια! Και απ’ ότι φαίνεται τελικά όχι μόνο τη δική μου…

Θα πρέπει να ήμουνα 4-5 ετών. Είχαμε πάει καλεσμένοι με τους γονείς μου σε σπίτι οικογενειακών φίλων για fashionable καρμπονάρα. Οι μεγάλοι άρχισαν να συζητάνε και να πίνουν και να γελάνε, ενώ εγώ βρισκόμουν στο παιδικό με την αξιολάτρευτη κορούλα τους. Ήταν ένα χαμογελαστό μελαχρινό κοριτσάκι στην ηλικία μου, με ένα ασπρόμαυρο πουά φουστανάκι αλλά και έναν υπερμεγέθη για το κεφάλι της φιόγκο στα μαλλιά -στιλιστική επιλογή της flamboyant μαμάς της. Νομίζω τη λέγανε Σοφούλα.

Η Σοφούλα λοιπόν ήταν περήφανη κάτοχος μιας εκ των μεγαλυτέρων υγρών φαντασιώσεις των late 80’s: Του θρυλικού Τροχόσπιτου της Μπάρμπι! Το είχα δει τόσες φορές στη διαφήμιση που μου είχε γίνει έμμονη ιδέα να το δω από κοντά. Με εξιτάριζε το γεγονός ότι είχε ρόδες αλλά και παράθυρα! Ο τρόπος με τον οποίο άνοιγε και μετατρεπόταν σε ένα ευρύχωρο και λειτουργικό εσωτερικό! Οι καναπέδες που γίνονταν άνετα κρεβάτια! Η ντουζιέρα του που πέταγε πραγματικά νερά! …και γενικά όλος ο versatile εξοπλισμός του που έμοιαζε βγαλμένος από ταινία του James Bond. Αυτό το πλαστικό υβρίδιο μηχανής και κατοικίας κατόρθωσε να φέρει τους κόσμους των δύο φύλων πιο κοντά από ποτέ!

Μόλις το είδα στα μάτια μου γυαλίζανε αστράκια ενώ σάλια τρέχανε από την άκρη του χαμογελαστού στόματός μου! Ήθελα να το πάρω στα χέρια μου και να ‘δω πως λειτουργεί. Αντ’ αυτού η μικρή Σοφούλα επέμενε πως θα πρέπει πρώτα να περάσω επιτυχώς από το σεμινάριο με τίτλο ‘Πως παίζονται οι Μπάρμπι‘. Δηλαδή πως οι φίλες της πηγαίνουν καλεσμένες στο τροχόσπιτο και αυτή τους κάνει δήθεν χαρές και τους ετοιμάζει καφέ και συζητάνε ένα σωρό βαρεμάρες για τα φουστάνια τους. Αφού με περίσσεια ευλάβεια παρακολούθησα όλο το πρωτόκολλο, αποφάσισα πως ήτανε σειρά μου να κάνω κι εγώ ένα σενάριο εργασίας!

Νωρίτερα είχα ήδη είχα βρει τον -τελείως χεσμένο από τη Σοφούλα- ξανθό Τζον-Τζον αναμαλλιασμένο στο κάτω μέρος της βιβλιοθήκης. Αμέσως ένιωσα μια ταύτιση με τον χαρακτήρα και σκέφτηκα να τον χρησιμοποιήσω. Ξεγυμνώνοντάς τον προς έκπληξη μου ανακαλύπτω πως… του λείπε το πουλί του! ‘Θεε μου!’ σκέφτηκα, τα κορίτσια έχουν τελείως εσφαλμένη άποψη για την ανατομία των αγοριών. ‘Εδώ κάτι λείπει!‘ Έχοντας δει το ‘πιπί’ της μικρής μου ξαδέρφης και συγκρίνοντας το με το αντίστοιχο της Μπάρμπι νοσοκόμας, ο ευνουχισμός του Τζον-Τζον φάνταζε τουλάχιστον ανεπίτρεπτος και σοκαριστικός στα αθώα παιδικά ματάκια μου!

Ξεπερνώντας γρήγορα το αρχικό σοκ, μέσα σε ανύποπτο χρόνο έχω ήδη ξεγυμνώσει και τη Μπάρμπι, ενώ η Σοφούλα άρχιζε να μου λέει κάτι σαν ‘Όχιιι! Όχιιιι!! Δεν κάνουν τέτοια…!’ ενώ εγώ της εξηγώ ‘Αφού τα παιδιά αγαπιούνται!’. Το ποτήρι όμως μάλλον ξεχείλισε σε λίγο, όταν με δυο επιδέξιες κινήσεις ματ, ο Τζον-Τζον βρέθηκε ξαφνικά στον καναπέ του ροζουλί τροχόσπιτου ον τοπ οφ Μπάρμπι και άρχισε να επιδίδεται σε άκρως ασελγείς σεξουαλικές δραστηριότητες: δηλαδή να φιλά τη Μπάρμπι γοερά, όπως στις ταινίες, με έξτρα ηχητικά εφέ τύπου ‘μουατς-μουατς-μμμοουτς’ και ότι άλλο είχα ακούσει στην τηλεόραση. Κάπου εκεί η μικρή Σοφούλα λυγίζει και σοκαρισμένη εμφανώς από το αποτρόπαιο θεάμα, ξεσπά σε αυτό που είναι γνωστό και ως ‘Κλάμα Σειρήνα‘ (εκείνο που ξεκινά από μια σταθερή χαμηλή νότα ‘Α’ και αυξάνει σταδιακά ως τις πιο ψηλές ‘ΑααααΑΑΑΑΑ!!’, τόσο ψηλές που θα τις ζήλευε μέχρι και η Τζούλι Μασσίνο).

Έντρομη η μάνα-hostess παρακάμπτει στο διάβα της τα Kosta Boda που έχουν ραγίζει στο άκουσμα της παιδικής ‘κραυγής αγωνίας’ και τρέχει στο δωμάτιο να ‘δει γιατί σφαδάζει έτσι το μικρό. Σούμπιτη η μικρή Σοφούλα τρέχει και κρύβεται κάτω από τη φούστα της, κλαίει με αναφιλητά και σκουπίζει τις μυξούδες της στα ρούχα της M.I.L.F. μαμάς Μαριάννας (περμανάντ, μαύρο φρύδι Βάνα Μπάρμπα, κατακόκκινο κραγιόν και διπλές βάτες). Με διακριτικές κινήσεις εν τω μεταξύ ξαναφορώ στον Τζον-Τζον τα σώβρακα και το παντελόνι. Όσο η μαμά ταχταρίζει τη Σοφούλα, με την άκρη του ματιού μου παρατηρώ ότι ο μελαχρινός φίλος του Τζον-Τζον, ο Κεν-Κεν φαίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρων τύπος, αν και δεν κατανοώ σε τι ακριβώς μπορεί να χρησιμεύει ένας δεύτερος αρσενικός από τη στιγμή που την Μπάρμπι κανόνιζε ο ‘επίσημος’ Τζον-Τζον. Οι αδιευκρίνιστες λεπτομέρειες των σχέσεων του ζευγαριού στις σχετικές διαφημίσεις της εποχής κινούσαν υποψίες για έναν ‘γάμο-βιτρίνα’ ενώ τα διπλά ονόματα των μοναδικών αντρών της παρέας άφηναν ακόμη μεγαλύτερα ερωτηματικά για τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις.

Ενόσω ήμουν απορροφημένος σε όλες αυτές τις σκέψεις βλέπω τη μαμά Μαριάννα να πλησιάζει με μπαρουτιασμένο ύφος σε απόσταση κινδύνου και να μου ζητάει εξηγήσεις. Εγώ με τη σειρά μου κάνω ότι θα έκανε οποιοσδήποτε αρσενικός μετά από λίγο κάζουαλ σεκς: την πάπια! Χωρίς να καταλάβω το γιατί σε λίγο έρχεται η ώρα για να φύγουμε παρόλο που ωρύομαι πως πρέπει να μείνουμε κι άλλο αφού μόλις είχε αρχίσει η βραδιά να αποκτά ενδιαφέρον. Μάταια τα παρακάλια μου για παράταση της παραμονής: ο πατέρας μου με σέρνει στο ασανσέρ, χαιρετούμε την οικογένεια άρον-άρον και όπου φύγει-φύγει.

Από τότε δε μας ξανακάλεσαν σπίτι τους.

———-

Σήμερα δεν ξέρω εάν αυτά τα παιχνίδια φαντάζανε στους φίλους μου και σε μένα ‘τόσο γαμάτα’ επειδή ήταν απλά ‘απαγορευμένα’ για τα αγόρια, ή επειδή ίσως έχουν να κάνουν με κάτι παραπάνω, όπως είναι οι ανθρώπινες σχέσεις και η ‘οικιακή ζωή’, που στιγματίζει την παιδική μας ηλικία. Ακόμα κι αν δεν το μαρτυράγαμε δημόσια, οι πιο πολλοί φαίνεται πως διασκεδάζαμε αυτά τα μικρά διαλείμματα από τις εχθροπραξίες των μαχητών του Thundercatch, την αιώνια πάλη του Optimus Prime και του Megatron αλλά και τις ιδιαίτερα αιμόφυρτες αποστολές του Terminator!

Ίσως τελικά οι πιο κρίσιμες ‘μάχες’ στην πραγματική ζωή δίνονται πιο συχνά πάνω σε έναν ροζ καναπέ, παρά στα χαρακώματα των G.I.Joe…

London Called… (aka ‘Flash Forward’)

Ιστορία της Τέχνης: Woman in Bath, του Roy Lichtenstein (1962).

Γυρνάω με τη βραδυνή πτήση από Λονδίνο. Ο σάκος χτυπά το πάτωμα του δωματίου. Ξεντύνομαι και μπαίνω για ένα 5-λεπτο ντους. Στέκομαι στη γωνία με τους ώμους ψηλά μέχρι το κρύο να γίνει ζεστό. Χωρίς να το θέλω αρχίζω και θυμάμαι τις τελευταίες μέρες που πέρασα εκεί, με κάποιους συγγενείς και μερικούς γνωστούς. Το μυαλό μου πήγαινε πίσω, αλλά πιο πολύ μπροστά…

Σκέφτομαι ότι σε λιγότερο από ένα μήνα θα πας να μείνει εκεί, για να ζήσεις ‘τη ζωή της μητρόπολης’ όπως μου λες. Θυμάμαι τα δώρα που έβλεπα για σένα και χτύπαγε η καρδιά, αλλά το μυαλό μάζευε το χέρι και μου λεγε πως είναι ανώφελο. Θυμάμαι τις στιγμές στο Λονδίνο που σε έβλεπα μπροστά μου…

Έβλεπα όλα αυτά που θα σου άρεσαν και αυτά που θα σε ενοχλούσαν. Να περπατάς στους δρόμους απόγευμα, με τον τρόπο που φοράς το κασκόλ σου και τα χέρια σου στις τσέπες. Να τρέχεις να προλάβεις το λεωφορείο και να αποκοιμιέσαι καμιά φορά στον υπόγειο. Να κάθεσαι με τις ώρες στα βιβλιοπωλεία με το σακίδιο στον ώμο και να πέφτουν λίρες απ’ τις τσέπες σου, όσο προσπαθείς να συμπληρώσει τα λεφτά για να πάρεις ένα βιβλίο ακόμα. Να πηγαίνεις στην Tate που τόσο αγαπάς και με ένα φυλλάδιο να σηκώνεις το βλέμμα ψηλά. Να φιλάς τους φίλους σου στο δρόμο πριν φύγεις για να δουλέψεις. Να γελάς με τα κλισέ ημερολόγια στο ‘Gay’s The Word’! Να γίνεσαι λούτσα επειδή επιμένεις και δεν κουβαλάς ποτέ ομπρέλα. Να κάθεσαι μισόγυμνος στο παράθυρο των 10,6 τετραγωνικών σου με mokka και λίγη μουσική. Να βγαίνεις που και που με νέες παρέες. Να γνωρίζεις κάποιον αξιόλογο άνθρωπο και να τον ερωτεύεσαι. Να βγαίνεις το πρωί από κάποιο τριώροφο σπίτι και να πηγαίνεις στη δουλειά σου με το μουτζουρωμένο βλέμμα αυτού που έκανε έρωτα όλη νύχτα…

Δεν κατάλαβα πόση ώρα κάθισα κάτω από το νερό, πήγε όμως αργά. Κι όσο έπεφτε πάνω μου το νερό τόσο πιο πολύ ελάφραινε η σκέψη. Σα να με ξεκούραζε από τη σκέψη. Έχει κάτι το ‘παρηγορητικό’ το νερό. Μπορεί να πάρει μαζί του από σκέψεις μέχρι… αμαρτίες. Μπορείς να βαπτιστείς και να ξεκινήσεις ξανά…

Το ξέρω πως αυτή η πόλη θα ‘σου πάει’. Ίσως γιατί είναι ‘ανερξάρτητη’ όσο κι εσύ. Έστριψα τις βρύσες γερά και προσπάθησα να πέσω για ύπνο…

Time Capsule/ 07 (‘Πάει ο παλιός ο χρόνος…’)

Αγαπητό xipaki, ετοιμάσου για σεντονάκι:

To 2007 ήταν η σημαντικότερη χρονιά της ζωής μου. Μεταξύ άλλων…

‘Άνοιξα’ τα φτερά μου, πήρα τη βαλίτσα μου και την έκανα/ Πέρασα υπέροχα κυριακάτικα πρωινά με τους συγκατοίκους μου με πυτζάμες και γυαλιά ηλίου στο μπαλκόνι, βάφλες και σαντιγύ στο κρεβάτι, χνουδωτές παντόφλες και μανιτάρια στον καναπέ/ Έκανα βόλτες τα απογεύματα με το ποδήλατο μου και είδα ηλιοβασιλέματα στην άκρη της αποβάθρας απ’ όπου φεύγανε τα πλοία για την Αμερική (μια φορά θα με ‘παιρνε ο άνεμος)/ Πήγα σε όσα πάρτυ δεν είχα πάει ποτέ/ Έκανα τον πρώτο μου μπάφο (και παπούτσιασε το στόμα μου)/ Γνώρισα κόσμο με ενδιαφέροντα από ένα σωρό μέρη του κόσμου/ Με μερικούς από αυτούς μοιραστήκαμε πράγματα που δεν ξεχνιούνται/ Είδα μπροστά μου να κάνουν κάθε είδους ναρκωτικά/ Κοιμήθηκα όσο σκληρά είχα δουλέψει τα προηγούμενα πέντε χρόνια/ Επισκέφθηκα εξωφρενικά πολλά μέρη και χώρες μέσα σε έναν χρόνο/ Θύμωσα πολλές φορές με την Ελλάδα/ Συνειδητοποίησα για ακόμη μια φορά πόσο τυχερός είμαι… / Βρέθηκα να τρώω σπιτικά dumplings με 3 φίλους ‘φιλοξενούμενοι’ στο σπιτάκι μιας γιαγιάς σε μία φτωχογειτονιά στο Πεκίνο/ Άρχισα να εκτιμώ πράγματα που στην Ελλάδα θεωρούμε δεδομένα/ Αγάπησα τους γονείς μου ακόμη παραπάνω/ Έκανα το πρώτο μου τσιγάρο με μία ιταλίδα σε μια παραλία δίπλα στον Ατλαντικό γιατί ήμουν ερωτευμένος/ Δάγκωσα για πρώτη φορά τη λαμαρίνα τόσο άσχημα που πόνεσε το σαγόνι μου/ Κατάλαβα τι θα ‘πει να έρχεται στη ζωή σου ένας άνθρωπος και να στην κάνει ά ν ω – κ ά τ ω/ Με φίλησε για πρώτη φορά ο κύριος Χ στην ταράτσα του 17ου ορόφου/ Φίλησα τον κύριο Χ. πάνω σε μια γέφυρα βράδυ με τα αυτοκίνητα να περνάνε από κάτω/ Το ‘έσκαγα’ τη νύχτα και έπαιρνα τα τρένα για να τον συναντήσω και το πρωί πίσω στη δουλειά/ Έκανα το καλύτερο καλοκαιρινό σεξ με την πρωην μου/ Έφαγα απανωτές φθινοπωρινές συναισθηματικές χυλόπιτες και το έριξα στην εργασιοθεραπεία/ Ξεκίνησα να γυμνάζομαι και αισθάνομαι πιο ζωντανός/ Κάναμε έρωτα με τον κύριο Χ και πήγαμε στη συναυλία της Bjork/ Με δέχτηκαν στο καλύτερο γραφείο του κόσμου/ Για πρώτη φορά κάποιος μαγείρεψε για μένα, για μένα/ Είδα τη δουλειά μου σε ένα από τα καλύτερα περιοδικά της Ευρώπης/ Στενοχωρήθηκα που άλλοι περίμενα να χαρούνε και άλλοι χάρηκαν/ Μπούκωσε ο εγκέφαλός μου από την πολλή σκέψη και ξεκίνησα αυτό το blog/ Βρέθηκα κατά λάθος στο πρώτο μου gay party/ Βρέθηκα εν γνώση μου στο πρώτο μου gay bar/ Είδα από πρώτο χέρι τι είναι τα ‘πουστρο’site/ Αποδέχτηκα το πόσο λούγκρα είμαι/ Στενοχωρήθηκα με κάποια πράγματα του ‘gay lifestyle’/ Συνειδητοποίησα ότι είμαι πιο straight απ’ όσο νόμιζα/ Κατάλαβα τόσα πολλά από τα παράπονα που είχαν οι πρώην γκόμενές μου από μένα/ Πήρα αύξηση!/ Εξεπλάγην με το πόσο ευαίσθητοι άντρες υπάρχουν/ Αγάπησα παραπάνω και από διαφορετική πλευρά τα κορίτσια/ Βελτίωσα (ελαφρώς, μη φανταστείς) το gaydar μου/ Έκανα την πρώτη μου δικτυακή παρτούζα (για όλα φταίει το xipaki)/ Ξεπέρασα τη ‘φοβία’ μου για τα κοινόχρηστα αντρικά ντους/ Κόντεψα να σκοτωθώ (στην κυριολεξία) με ένα ποδήλατο/ Πέρασα 3 μέρες και 3 νύχτες με έναν βραζιλιάνο που γνώρισα εντελώς τυχαία, ένα από τα πιο γλυκά, αισθησιακά και όμορφα πλάσματα που έχω γνωρίσει ποτέ/ Μου έλειψε άπειρα βράδια ο κύριος Χ, το σώμα του και το εκνευριστικά αστραφτερό μυαλό του/ Με συγκίνησαν το xipaki κι ας είναι παλιόπαιδο καμιά φορά, το moodygirl γιατι είναι ευαίσθητο κοριτσάκι κι ας μου χτυπιέται ότι είναι ‘ξέκωλο’ , o mad με μία φράση που μου είπε και την κουβαλάω μαζί μου χωρίς να το ξέρει/ Είδα την πρώτη μου άσπρη τρίχα στον καθρεύτη/ Συνειδητοποίησα ότι τα πάντα είναι εφικτά με δουλειά και πίστη/ Μεγάλα προβλήματα υγείας απασχόλησαν τη μισή μου οικογένεια/ Συνειδητοποίησα πόσο εύθραυστοι είμαστε/ Πέρασα Χριστούγεννα μακρυά τους, παρέα με δύο Τούρκους φίλους με τσιπούρες και ρακή/

Ευχαρίστησα το ‘Θεό’ που έφερε απλόχερα τόσα καλά αλλά και δύσκολα στο δρόμο μου…

Όποιος ψάχνει βρίσκει..! [ΙΙ]

Μετά τη μεγάλη επιτυχία του πρώτου μέρους αυτής της ενότητας, σας παρουσιάζω το δεύτερο μέρος του ‘Όποιος ψάχνει βρίσκει..!, και δει για τον μήνα Δεκέμβριο. Μετά από μια ομολογουμένως δύσκολη επιλογή, ας δούμε τι έψαξαν αυτό το μήνα 20 έρημοι σέρφερ και κατέληξαν στα κιτάπια του Bi Bi My Darling! Οι φράσεις παρατίθενται αυτούσιες. Σχολιάζει η Μαρία Καβογιάννη:

20/ ΣΚΛΗΡΟ ΠΟΡΝΟ – στο Βιλαμπάχο ακόμα τρίβουν! Λυσσάξατε κι αυτό το μήνα…

19/ ξεσκισμα στο γραφειο – μη μου λέτε τέτοια, ερεθίζομαι…!

18/ πουστης με κολλητα τζην – ‘Όοοχι φαρίνα ό,τι κι ό,τι…’

17/ σκουφάκια benetton – εν προκειμένη προτείνω από λάτεξ (φωτό) και κίνκυ leather ζιπουνάκια! Να τα φοράτε γιατί χειμώνας είναι, και δε θέλω να μου αρπάξετε καμιά πούντα…

16/ τζαμπα ματι - Γιορτές είναι βλέπεις, έχουμε και έξοδα.

15/ bi bi my darling – ρε συ σε ψάχνουνε… σνιφ κλαψ λυγμ!

14/ γυμνός ρουβάς – μα τι έχετε πάθει όλοι και θέλετε το Ρουβά γυμνό; Δεν τον έχετε δει πια; Κάντε κλίτς εδώ!

13/ ΕΥΓΕΝΙΚΟ ΣΕΞ – σα να λέμε ‘ΧΩΡΙΑΤΙΚΗ ΧΩΡΙΣ ΦΕΤΑ’. Απλά δεν είναι χωριάτικη!

12/ ΤΣΟΝΤΕΣ ΜΕ ΧΟΝΤΡΕΣ – Ιιιχ Παναγία μου! Γούστα ειν’ αυτά…

11/ μεγαλυτερο πεος – Κι άλλο βρε αγόρι μου, ε μα πόσο μεγαλύτερο πια;!

10/ πουτανες χοντρες – Ώπα αρχηγέ βάστα, το… χοντρύναμε. Μη μου λέτε τέτοια (ψυχο)πλακώνομαι.

09/ κουραμπιε – ‘Τον φυσάει’ σου λέω… καρατσεκαρισμένο.

08/ κανταιφι – ήμαρτον Χριστέ. Όλα τα λιγούρια μαζεύω…

07/ Αχλαδιά – ‘μωρή κοντούλα …’, ‘πόσα … πιάνει ο σάκος’, ‘την κουνάει’ με 7 γράμματα.

06/ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΝΟΥΝΟΥ – μου φαίνεται θα πρέπει να ανοίξω κατηγορία ‘Τροφίμων και Ποτών’…

05/ πως να βαλω προφυλακτ – (-ικό μάλλον!). Επειδή δε θέλω να μου πάθετε τίποτα και είμαι ευαίσθητος σ’ αυτά τα ζητήματα, κάντε κλικ εδώ! Μη ξεχάσετε μόνο να κάνετε πράκτις και στο δικό σας ‘αγγουράκι’! Φιλάκια!

04/ το πιο ωραίο ξέσκισμα – Αχ τι γλυκούλης. Σαν διαφήμιση για σοκολάτα με αμύγλαδα. ‘Η πρώτη σου αγάπη και παντοτινή’.

03/ ΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΕΞΙΜΟ – Έλα να πλέξουμε τα μπούτια μας. Έτσι που είναι και με κεφαλαία φαντασιώνομαι διάφορα…!

02/ ΠΩΣ ΝΑ ΓΙΝΩ str8 – AAAX καημένε! Τι να σου γράψω εσένα μου λες; Ότι και να σου πω πάντως, διαβάζοντας αυτό το blog δεν είσαι και σε πολύ σωστό δρόμο… Δοκίμασε αυτό, κι αν δε πιάσει ξαναπέρνα σε καμια εβδομάδα!

01/ burda πλεξιμο φιλε - υπόκλιση. Για ακόμη μια φορά ‘You are the one, you’re my Number 1!’. Γουστάρω τον άντρα τον βαρύ, τον πρόστυχο (που θα πατήσει και τη σφαλιάρα του άμα λάχει), που αναφωνεί ‘burda πλέξιμο φίλε’! Γιατί εδώ εμείς έχουμε να κάνουμε μόνο με ευαίσθητες υπάρξεις. Φτου σου παλικάρι μου… να σε χαίρεται η μάνα σου.

‘Footprints in the Morning Snow’ (…Με πρήζουν)

Όσοι με ρωτούν πότε θα πάω Ελλάδα για Χριστούγεννα και όταν τους λέω oτι ‘Δε θα πάω‘ με κοιτούν τουλάχιστον με το ύφος απορίας που είχε η Σελήνη (πριν ‘πάει άσυλο’). Ναι, ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων (γιατί είμαστε και πολλοί, moodygirl συνασπίσου!) που δεν τους αρέσουν τα Χριστούγεννα. Ναι δε μου αρέσουν τα Χριστούγεννα, ήταν καιρός να βγω και εγώ από τη ντουλάπα και να το βροντοφωνάξω!

1. Δε μ’αρέσει όταν όλοι ‘ξαφνικά’ θα πρέπει να βουτηχτούμε σε μία υπερκαταναλωτική ζουζουνοκατάνοιξη, και να ξεχυθούμε στα εμπορικά.
2. Μου τη σπάνε τα φιλόδοξα ‘ψηλότερα’ πλαστικά δέντρα. Μη με πάρετε για εθνικιστή, αλλά προτιμώ τουλάχιστον το ελληνικότατο καραβάκι.
3. Οι διακοσμήσεις που κοστίζουν άπειρα χρήματα κάθε χρόνο.
4. Τα χριστουγεννιάτικα δώρα. Δε θέλω να κάνω δώρα επειδή είναι χριστούγεννα, θέλω να κάνω δώρα επειδή το θέλω.
5. Ο Άγιος Βασίλειος (St. Nicholas των καθολικών, αλλ’ αντ’ άλλων δηλαδή), περιγραφόταν ως αυτός ο κακόμοιρος ρακένδυτος άγιος που είχε τα μάγουλα σκαμμένα, τις κόγχες βαθουλές, ώσπου στις αρχές του αμερικάνικου 20ου αιώνα άρχισε να παρουσιάζεται ως ο χαρούμενος παχουλός κύριος, με αποκορύφωμα τις απεικονίσεις του Haddon Sundblom για την Coca Cola, η οποία ουσιαστικά τον καθιέρωσε την εικόνα του που έχουμε σήμερα, με κόκκινα βελούδα και άσπρα γουνάκια, και πολύ ‘flamboyant persona’ εν γένει.
6. Δεν έχουμε ιδέα καν πότε ήταν τα Χριστούγεννα (δηλ. η γέννηση του Χριστού). Για μία πολύ σύντομη εξήγηση, κάνε σε παρακαλώ κλίκ εδώ: στο jesusportal.gr Θα μου πείτε ότι ίσως δεν έχει και πολλή σημασία, αλλά το κρίστμας σπίριτ είναι αυτό που μετράει. Δε θα διαφωνήσω αλλά είναι λίγο αστείο.
7. Το Πάσχα, ως δραματικό γεγονός, έχει παράγει πολλή λιγότερη αλλά καταπληκτική μουσική (βλ. Κατά Ματθαίον Πάθη από Μπαχούλι).
8. Το γεγονός ότι πρέπει να φοράς γυαλιά ηλεκτροκόλλησης, όταν περπατάς σε ελληνικό δρόμο βράδυ, για να γλιτώσεις το επιληπτικό σοκ από τα λαμπιόνια στα μπαλκόνια που μετατρέπουν τις πολυκατοικίες σε κρουαζιερόπλοια, για να μην αναφερθώ σε αυτούς που αφήνουν και τη μουσική…
9. Ο τρόπος με τον οποίο αποχαιρετούμε την παλιά χρονιά. Στα μπουζούκια με τα πούρα, μεσήλικες που βαριούνται, και σουτιέν που ασφυκτιούν, και μουτζουρωμένα μάτια σπίτι.
10. Που Χριστούγεννα όπως αυτά είμαι μόνος μου…

Σας αφήνω τώρα. Έχω να homework να πλέξω… ‘τούλι για το Χριστούλη’.
Καλά Χριστούγεννα, Χρόνια Πολλά και ό,τι επιθυμείτε! Bi-Bi for now! xx
(It’s the mooost, wonderful tiiime, of the yeaaar… not).

Οικογενειακές Ντουλάπες (Made in E.E.)

Αφιερωμένο στον revqueer!

Me: -Δε νομίζω πως στο έχω ρωτήσει αυτό, αλλά ο μεγαλύτερος (σσ. straight) αδερφός σου ξέρει για σένα;
Mr. X: -Οτι είμαι gay; Ναι, φυσικά. Ήταν ο πρώτος που το έμαθε. Ή μάλλον, σχεδόν. Το είχα πεί πρώτα σε μιά φίλη μου η οποία πήγε κατευθείαν και το είπε στον αδερφό μου.
Me: -Α, πολύ ωραία το σκέφτηκε.
Mr. X: -…ναι, ακριβώς! Αλλά τότε εγώ πλέον το ήξερα αλλά αυτός δεν ήξερε οτι ξέρω οτι ξέρει! Και μου έγραψε ένα γράμμα, και μου έλεγε ότι το είχε μάθει και ότι είναι ‘cool about it’ και αν ήθελα να του γνωρίσω τον φίλο μου. Ήρθε μέχρι εδώ (σσ. μένει σε άλλη πόλη) και μου το έριξε κάτω από την πόρτα… ήταν πολύ καλός.
Me: -Ουόου.

Mr. X: -Και μια άλλη φορά μετά από αυτό μπήκε στο δωμάτιο μου κατά λάθος την ώρα που ήμουν με τον φίλο μου σε μια… απερίφραστη στιγμή, καθώς δεν ήξερε ότι είχαμε γυρίσει…
Me: -Ωχ, τι στιγμή δηλαδή;!
Mr. X: -(έχοντας κοκκινήσει σχεδόν!) …’στοματικού σεξ’ για να το θέσουμε κομψά! Έκανε κάτι σαν ‘Ααααοουοιιοουυοο’, γυρίσε επι τόπου από την άλλη, είπε νομίζω ‘Γειααά!’ κι έφυγε. Ντράπηκα τόσο πολύ… δεν το συζητήσαμε ποτέ φυσικά!
Me: -Μάλλον θα τυφλώθηκε ο κακόμοιρος… (γέλια).

Ακούστηκαν με σειρά εμφάνισης: Τάσος Κωστής (Me), Τάσος Κωστής (Mr. X).